Yeni Akit Yazrı Yaşar Değirmenci;
Bir noktayı atlamayalım. Çok önemlidir. Değerlerimizi, “yaşamak ve hayata geçirmek” işi nasıl olacak? Eser, bu! Yaşadığımız hayat, düşüncelerimizin neticesidir ve eseridir. “Efendim, yardımsever olalım, bencilliği bırakalım, maddeye çok önem vermeyelim” nasihatleri, mevcut hayat tarzı ve onu doğuran, onu zorlayan sebepler değişmedikçe, havada kalır. Sosyal-iktisadi-siyasi ve fikri tercihler manzumesi sabit kalındıkça, oportünizm rağbet gördükçe, Batıcılık yoluyla Batı’da dahi benzeri bulunmayan ve her şeyi paraya bağlayan garabet modelleri üretilip uygulandığı halde sessiz kaldıkça; bu toplumun hayatına neyi nasıl yansıtabilirsiniz? Bırakınız toplumun hayatını, ferdî hayatımıza bile bütünlük sıhhati kazandırmamız mümkün olmaz. İyilikler, güzellikler fikir ve düşünce planında kalmayıp, hayatımıza yansıdığında hayat tarzımıza girdiğinde, kendi değerlerimiz mecrasında yürüdüğünde “sosyal deprem”den kurtulabiliriz. Burada bir başka imtihan daha var. Bilhassa siyasilerin yaşadığı imtihan! En tehlikelisi: Dünyevîleşme imtihanı!
Siyasilere yaklaşan, onların etrafında dolaşanlar, onların yükünü alma, yardımcı olma halk ile siyasiler arasında köprü kurma vazifeleri yerine iş takibi (çantacılık) menfaat için yapılınca icra makamında olanların da yıpranmalarına sebep olurlar. Tasavvuf büyükleri bile tasavvufu tarif ederken “yük almak, yük olmamaktır, dünyayı ahretin emrine vermektir” diye tarif etmişlerdir. Maddi-manevi sıhhat dengesi gözetilmeden kalkındığımızı söylemek mümkün müdür?
